
Το τέταρτο studio album των Αμερικάνων Slipknot σίγουρα δεν πέρασε απαρατήρητο! Για άλλη μια φόρα οι headbangers της Iowa είχαν αλλαγές και ως προς την εμφάνιση αλλα ειδικότερα ως προς την μουσική.Οι <καινούριοι> Slipknot δέν θυμίζουν τόσο τα προηγούμενα χρόνια. Καποιοι έσπευσαν να πούν οτι ο frontman Corey Taylor εχει παγιδευτεί στην μελοδική του πλευρα μετά την επιτυχία των Stone Sour. Τα ίδια τα μέλη πάντως την θεωρούν απόλυτα λογική αφου ο κάθε άνθρωπος εξελίσετε, ετσι εξελίχθηκε και η μουσική τους.
Δεν θα μπορούσαν βέβαια να λείπουν τα δυνατά κομμάτια,με τον στίχο που τα χώνει σε όλους,τα riffs που σε κολλάνε στον τοίχο και τα drums σε κάνουν να μην σταματάς να χτυπιέσαι λες και έχεις parkinson, όπως το ομόνημο "All Hope Is Gone", το "This Cold Black","Wherein Lies Continue" και το "Gematria (The Killing Name)".
Μία πρώτη γεύση της μελοδικότητας είχαμε απο το πρώτο single που είχε κυκλοφορίσει το "Psychosocial",το οποιο ακολουθεί πιστά τα προηγούμενα χαρακτηριστικά με μία διαφορά, το μελοδικό του refren -που σε κάποιους άρεσε και σε άλλους όχι- το οποίο υπάρχει και στο άλλο single "Sulfur" και το "Butcher's Hook".
Τη μεγάλη έκπληξη -την οποία βέβαια την είχαμε δει και στο προηγούμενο τους άλπουμ με το τραγούδι "Vermilion pt.2", το οποίο υπάρχει και σε ένα remix στο All Hope Is Gone- ήταν η μπαλάντα "Snuff", τα μελοδικά "Dead Memories", τα bonus tracks: "Child Of Burning Time","'Til We Die" και το doom: "Gehenna".
Όπως και να έχει το πράγμα το All Hope Is Gone κατέκτησε υψηλές θέσεις στα charts, τα τραγούδια του απέσπασαν βραβεία και οι Slipknot επιβεβαίωσαν για άλλη μια φορά οτι είναι μια απ' τις καλύτερες live bands παίρνοντας τα αντοίστιχα βραβεία απο Kerrang και Metal Hammer.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου